10.

Jeśli jesteś wrażliwy, odpuść końcówkę rozdziału 

Gdy film dobiega końca, zauważam, że Hugo śpi. Raven wstaje z kanapy i idzie do kuchni.

- Chcesz coś zjeść? - pyta, a ja kiwam głową na tak. - To samo? - dopytuje, a ja ponownie przytakuję.

Chwilę potem siedzimy we dwoje w kuchni i zjadamy drożdże z jabłkami i cukrem.

- Wiesz o czym myślę? Myślę o tym, jakby wyglądało moje życie, gdybym nie pojechał do Torrance i nie zostawił Reny... Czy Eric jeszcze by żył? Czuję się cholernie winny tego. - mówię i biorę kęs do buzi.

- Nie obwiniaj się, Robbie. Nie mogłeś wiedzieć, że tak się stanie. - odpiera.

- Wiem, ale to nie jest łatwe. Znaliśmy się od dzieciństwa. - kontynuuję. - Czeski zawsze był przy mnie, gdy tego potrzebowałem. Dał mi dach nad głową, pomagał w pracy... Wiele dla mnie zrobił i będzie mi go brakować...

- Masz mnie i masz Hugo. Będziemy Cię wspierać, Robbie. - chwyta mnie za kolano. Czuję się z tym nieswojo.

- Dzięki. - rzucam i wstaję od stołu. Popierając się szafki, idę do zmywarki i wkładam do niej miskę. - Obudzę Hugo. Jest późno i marzę tylko o tym, by iść spać. - dodaję, zabieram swoje kule i ruszam do salonu.

- Przecież możesz zostać tutaj. Rano Hugo Cię odwiezie, co Ty na to? - proponuje Raven, idąc za mną.

- Dzięki, ale nie chcę się narzucać. - odpowiadam, a on w tym momencie łapie mnie za rękę.

- Nie narzucasz się, Robbie, kumplu. Zostań. - mówi, patrząc mi w oczy.

- Okay. Zostanę. - zgadzam się, licząc, że przestanie na mnie patrzeć tym przeraźliwym spojrzeniem, ale on dalej to robi.

- Chodź, nie będziesz spał na kanapie z tą nogą. - rusza w stronę jednego z pokoi.

Szybkim ruchem otwiera drzwi i wpuszcza mnie do środka.

- Dziękuję. - szeptam i siadam na łóżku.

- Nie ma za co. Śpij dobrze. - cmoka mnie w czoło i wychodzi.

Kładę się wygodnie na poduszkach, a oczy same mi się zamykają, gdy nagle drzwi znów się otwierają.

- Pomyślałem sobie, że może będziesz rano potrzebował czegoś do picia. - oznajmia Raven i stawia szklankę z przeźroczystą cieczą na biurku. - Jakby co, będę w pokoju obok. - dodaje i wychodzi.

Leżę przez chwilę w ciszy, wpatrując się w szklankę. Gdy przez dłuższy czas moje powieki nie opadają, a zmęczenie jakoś odchodzi, gramolę się w z łóżka i idę do Ravena. Zastaję go stojącego zupełnie nago przy plakacie roznegliżowanej kobiety. Całe szczęście tyłem do drzwi.

- Raven? - mówię, a on podskakuje.

- Robbie? Myślałem, że śpisz. Wystraszyłeś mnie. - mówi, odwracając się do mnie. Jedną ręką zakrywa się w kroku, a drugą trzyma na wysokości serca. Do tego jeszcze ta teatralna mina.

- Chciałem pogadać, ale widzę, że przeszkadzam. To... To lepiej ja już pójdę. - stwierdzam i chwytam za klamkę.

- Nie przeszkadzasz... Właściwie... - milknie na chwilę i bierze głęboki wdech. - Właściwie to mi się przydasz. - wyciąga ręce w moją stronę, odsłaniając teraz już zupełnie wszystko.

- Niby do czego? - pytam, osłaniając oczy dłonią.

- No... Powiedzmy, że do czegoś nietypowego. Zgadzasz się? - zabiera dłoń z moich oczu.

- Eee... Okay? - odpieram, niepewien, czy to dobra decyzja.

- W takim razie... Najpierw się rozbierz. - mówi, a ja spoglądam na niego zaskoczony.

- Ale po co? - dopytuję.

- Zaraz zobaczysz. - odpowiada tajemniczo i rozpina pasek od moich spodni. - Nie bądź już taki wstydliwy, Robbie. Ta weganka nie raz Ci pewnie obciągnęła, to co się kumpla wstydzisz. - dodaje i ściąga mi spodnie.

- Nie 'ta weganka' tylko Rena, to po pierwsze. Po drugie, to źle brzmi. I po trzecie, Rena jest moją przyszłą żoną, kobietą, więc to co innego. - oburzam się i zatrzymuję jego dłoń, sięgającą do moich bokserek. - Nie Raven. Nie zrobię tego. - odsuwam się od niego.

- Tylko tak mówisz, Robbie. Zaraz zmienisz zdanie. - przybliża się do mnie i wpija się w moje usta.

Czuję jak jego ciało napiera na mnie. Dotykam plecami ściany.

- Raven, proszę nie! - protestuję, ale on jest ode mnie silniejszy.

- Będzie fajnie, zobaczysz. - rzuca i przyciąga mnie do siebie.

Nie podoba mi się to.

Domyślam się co wydarzy się za chwilę.

- Chodź kochanie. - mówi i pcha mnie na łóżko.

Opadam na miękki materac, a Raven pochyla się nade mną. Widzę jego przebiegłe spojrzenie i zadowolony uśmiech.

- Proszę, przestań... - szeptam, ale Craft nic sobie z tego nie robi.

Przygniatając mnie ciężarem ciała do łóżka, wyciąga z szafki stojącej obok kajdanki i przypina mi ręce. Pewnie, żebym nie uciekł. 

- To teraz się zabawmy, Robertcie Jamesie Picker. - ponownie wpija się w moje usta.