8.

Gdy następnego dnia czuję się lepiej, proszę pielęgniarkę, aby zaprowadziła mnie do Ashtona. Gdy tylko wchodzę do sali, chcę już z niej wyjść. Jeżeli noga i ręką w gipsie oraz cała twarz z ranach to niewielkie urazy, to nie wiem. Irwin śpi podłączony do kilku maszyn, a na stojaku obok oprócz kroplówki jest też worek z krwią. To wszystko to moja wina. Siadam obok niego i wpatruję w ciszy. Dostrzegam kilka mniejszych zadrapań na jego twarzy oraz kilka siniaków i otarć na niezagipsowanej ręce. Ash po chwili otwiera oczy i patrzy na mnie, przenikliwym i pytającym spojrzeniem.

- Kim jesteś? Nie znam Cię, Robbie. - pyta słabym głosem.

Dopiero teraz zauważam opatrunek na jego głowie. Musiał uderzyć się o kierownicę.

- Jestem chłopakiem twojej przyjaciółki. Naprawdę nie pamiętasz? - odpowiadam.

- Żartuję przecież, Picker. - rzuca i podnosi się. - Głowa mnie napieprza... Potrzebuję tabletki. Mogę prosić? - wskazuje wzrokiem przycisk przy łóżku.

Wciskam go i po chwili w sali zjawia się pielęgniarka. Ta sama co mnie przyprowadziła.

- Jakiś problem? - wchodzi do sali i patrzy na nas.

- Głowa mnie boli. Potrzebuję tabletkę. - powtarza Ashton.

- Spytam się lekarza i zaraz wracam. - znika za drzwiami.

- Spytam lekarza... - przedrzeźnia ją. - Głupie babsko. Jak tylko wrócę do domu to, to sobie odbiję. - rzuca i kładzie się z powrotem. - Przyjdź później, okay? Naprawdę nie jestem w stanie na rozmowy. - prosi, więc wstaję.

- To do później. - oznajmiam i idę do swojej sali, kuśtykając z powodu gipsu.

Jakie to szczęście, że leżymy na tym samym piętrze i nie mam daleko.

Siadam na łóżku i biorę głęboki wdech. Zmęczyłem się nieco. Opadam delikatnie na poduszki i zamykam oczy, przywołując na myśl Renę. Cholernie za nią tęsknię.

Ze szpitala zostaję wypisany dopiero po pięciu dniach z powodu nagłego i silnego bólu głowy trzy dni temu. Wciągam powietrze głęboko w płuca i ruszam w stronę samochodu Hugo. Pimentel jest moim kumplem od dawna, kiedy jeszcze grałem w Addington.

- Siema fiker! Co znów nabroiłeś? - pyta ze śmiechem, kiedy niezgrabnie wsiadam do auta z powodu gipsu i trzymanych kuli.

- To nie jest zabawne, Hugo. - odburkuję i odwracam wzrok w przeciwną stronę.

- Sorry, Robbie. - rzuca i rusza z parkingu. - A teraz tak na poważnie, co się stało?

- Mieliśmy wypadek, kiedy jechaliśmy na komisariat. Rena zabiła Erica. - odpieram i spoglądam na niego.

- Niemożliwe... - mówi, a jego słowo zawisa w powietrzu. On nic więcej nie dodaje, ja nie wiem co powiedzieć. Zapada cisza, którą zagłusza tylko praca silnika.

- Możesz mnie zawieźć do Reny? Zapewne jest w areszcie. - proszę go.

- Okay, ale potem pojedziesz ze mną do Ravena. - zgadza się i skręca w kolejną uliczkę.

- Niech będzie. Ale podrzucisz mnie potem do domu? - wpatruję się w niego.

- O ile mnie nie zirytujesz. - rzuca i przyspiesza.

Kilkanaście minut później zatrzymujemy się pod budynkiem policji. Dziękuję chłopakowi, zabieram swoje kule i idę do środka. Zatrzymuję się przy ladzie, gdzie siedzi jeden z policjantów.

- Przepraszam, ale chciałbym się dowiedzieć co z moją dziewczyną Pyreną Morze Enea. - pytam, opierając się o mebel.

- Nie mogę udzielić panu informacji, gdyż nie jest pan z rodziny. - odburkuje i wraca do lektury gazety.

- Jestem jej chłopakiem i ojcem jej dziecka, to już rodziną. Może nie w świetle prawa, ale rodziną. - oburzam się. - Jeśli nie chce mi pan nic powiedzieć, to dowiem się w inny sposób. - ruszam w głąb.

Doskonale wiem gdzie jest tutaj areszt, gdyż nie raz tu byłem, kiedy za ostro zabalowaliśmy z chłopakami. Eric nigdy z nami nie chodził, ale Hugo i Raven imprezowali naprawdę często. Można powiedzieć, że alkohol i panienki to była ich codzienność dopóki nie mieliśmy wypadku. Prowadził akurat Raven. Żadne z nas poważnie nie ucierpiało, ale rodzice odcięli dopływ gotówki. A potem po prostu dorosnęliśmy.

Docieram do końca korytarza, gdzie znajdują się wielkie drzwi z napisem "ARESZT". Korzystając ze szpary, wchodzę do środka. Rozglądam się na boki, aż wreszcie dostrzegam Renę. Siedzi skulona pod ścianą w najdalszej celi.

- Kochanie! - opieram kule o kraty i sam łapię się ich.

- Robbie! - podnosi się i podchodzi do mnie. Kładzie swoje dłonie na moich.

- Re, powiedz mi tylko jedno, kochanie... Zabiłaś Erica? - pytam, bo tylko to chcę widzieć, bo tylko w to nie wierzę.

- Nie zabiłam Erica! Czemu tak myślisz!? Ashton Ci to powiedział!? - krzyczy, odchodząc nieco w głąb celi. - Nie ufaj mu, proszę... - odwraca się do mnie z łzami w oczach. - On chce nas rozdzielić... Nie pozwól mu... I zabierz nas do domu, kochanie... - mówi, gładząc się po lekko już widocznym brzuszku. Czemu wcześniej go nie zauważałem? Nie wiem.

- Wyciągnę Cię, obiecuję. Kocham Cię Re. - przybliżam się jeszcze bardziej do oddzielających nas krat, a Re robi to samo. Nasze wargi spotykają się przez krótki ułamek sekundy, nim nie zostaję odciągnięty przez strażnika.

- Wychodzisz! Nie masz uprawnień, aby tu przebywać! - popycha mnie w stronę drzwi, aż upadam na kolana. Dopiero co wyszedłem ze szpitala ze złamaną nogą. Krzywię się w bólu. - Wstawaj i wynoś się! - ciągnie mnie za kaptur od bluzy i wpycha w dłonie kule.

- Wyciągnę Cię, obiecuję. - powtarzam i wychodzę.

Załamany wsiadam do samochodu Hugo.

- Co się stało? - pyta odpalając silnik.

- Nieważne. Liczy się tylko to co mi powiedziała. Muszę ją stąd wyciągnąć. - odpieram i zapinam pas. 

Kolejny przystanek po drodze do mojego domu to mieszkanie Ravena.