14.

*teraźniejszość - 2 tygodnie później*

W końcu odzyskałem swoje rzeczy, co oznacza koniec szpitalnej piżamy i zbliżający się moment opuszczenia przeze mnie psychiatryka.

Kroczę pewnie do sali spotkań, gdzie doktor Hugo czeka na mnie z nowym członkiem mojej terapii. Delikatnie otwieram drzwi i zauważam Erica. Pobiegam do przyjaciela i rzucam się mu na szyję.

- Ty żyjesz! - krzyczę i ściskam go z całych sił.

- Dobrze Cię widzieć, Robbie. - mówi i odwzajemnia uścisk.

Przytulamy się tak przez dłuższy moment, nim nie przerywa nam Hugo.

- Okay, Robbie. Opowiedz Ericowi co działo się w twojej psychice, a on opowie Ci co się wtedy stało rzeczywiście. Później zostawię Was samych, abyście mogli porozmawiać.

- Dobra. - rzucam i siadam z Ericiem przy stoliku naprzeciw siebie. Zaczynam mu opowiadać wszystko od samego początku.

Kolejnego dnia nadchodzi trudniejszy dzień. Dziś Hugo zbiera mnie w ramach terapii poza ośrodek. Jedziemy kawałek samochodem, aż ostatecznie zatrzymujemy się pod starą, sypiącą się nieco kamienicą. Kierujemy się klatką schodową na trzecie, najwyższe piętro, mijając popisane ściany i wulgarne graffiti. Zatrzymujemy się przed obitymi drzwiami, na których ktoś złotą farbą napisał 'Scott' i niżej czarną 'pedał i zboczeniec'. Przed oczyma pojawiają mi się moje nieprawdziwe wspomnienia o tym, co się wydarzyło między mną a Ravenem. Zaczynam się cofać, aż wpadam na ścianę.

- Wszystko dobrze, Robbie? - pyta Hugo, patrząc mi prosto w oczy.

- T-t-te-e-en na-na-napis... - wskazuję na drzwi Ravena. - Źle mi się kojarzy. - dodaję i próbuję się przesunąć w bok, ale Pimentel mnie zatrzymuje.

- Spokojnie. Tu cała kamienica jest wulgarna i zakłamana. Richard Wayne nie zrobi Ci krzywdy. - chwyta mnie za rękę i prowadzi do drzwi.

Puka i czeka aż Craft otworzy. Raven otwiera nam drzwi bez koszulki, przeczesując włosy.

- Chodźcie. - wpuszcza nas i zaklucza drzwi. - Sorry za bałagan, ale wczoraj była ostra impreza. Mamy nowy rodzaj upijania się bez alkoholu... - opowiada zbierając z podłogi plastikowe naczynia, a ja orientuje się, że wszystko zaczyna się tak samo jak mi się wydawało. Tylko, że teraz serio to się dzieje.

- Zaraz Wam przygotuję to magiczne coś. - ubiera czarną bluzkę i idzie do kuchni. Wyciąga trzy miski, sztućce i coś z lodówki. - Chyba możesz, Robbie? - pyta się, wychylając się przez wyspę kuchenną.

- Nie, Robbie nie może, bo bierze leki. - odpiera Hugo, a ja spoglądam na niego wdzięczny. - Ja też nie spróbuję. Jestem w pracy, a poza tym prowadzę. - dodaje.

Raven zrezygnowany chowa przeznaczone dla nas naczynia i przygotowuje tylko porcję dla siebie.

Chwilę później przychodzi i siada z nami.

- Z początku wydawało mi się obrzydliwe, ale efekt jest niezły. - zaczyna jeść 'deser'.

Spoglądam na zawartość jego miseczki przelotnie i nie jestem zbytnio przekonany czy to w ogóle jadalne. Wygląda jak jakaś papa, posypana czymś dziwnym i cukrem, z kawałkiem jabłka na górze. Raven zauważając moją minę postanawia się odezwać.

- To tylko mus z jabłek i drożdży, posypany pokruszonymi drożdżami i cukrem, z jabłkiem u góry do dekoracji. - wyjaśnia, a ja analizuję każde jego słowo. Mówi dokładnie to samo co 'wtedy'. - Może i obrzydliwe, ale pomyśl sobie o procesie fermentacji, który zachodzi między drożdżami i cukrem prostym z jabłek... W organizmie powstanie alkohol i będziesz czuł się jakbyś się napił. To taka tańsza opcja nachlania się... - dodaje.

- Okay, zrozumieliśmy. - przerywa mu Hugo. - Przywiozłem tu Robbiego w ramach terapii. Pewnie nawet o tym, że twój kumpel się leczy w psychiatryku, nie wiesz? - patrzy na niego, a w jego głosie słychać pretensje. - Pomyśl sobie, jak źle z nim było, że w jego 'innej rzeczywistości' byłeś potworem! - potrząsa chłopakiem.

- Wyluzuj Hugo. Od kiedy masz tytuł, to nawet nie da się z tobą p**prz*ć! - odpiera Rav i wstaje z kanapy. - Wynoście się obaj albo pożałujecie! - krzyczy.

Widzę złość w jego oczach, więc zaczynam iść powoli w kierunku wyjścia.

- Wiedziałem, że to był zły pomysł przychodzić tutaj. Domyślałem się, że znów zachowasz się jak dupek! - wygarnia Hugo Craftowi.

- Przestań się rzucać, Pimentel albo twojemu nowemu kochasiowi stanie się krzywda. - mówi, chwytając mnie od tyłu, tak, że nie mogę się ruszyć.

- Puść go! Puść albo wezwę policję! - Hugo powoli zbliża się w naszą stronę.

- To dzwoń. Ale wiedz, że tylko pogorszysz sprawę. - cedzi przez zęby. Czuję jak przykłada coś metalowego do mojej szyi. - Więc jak Hugo... Odpuszczasz?

- Puść go. Wychodzimy. - odpiera Pimentel zdecydowanym głosem i podchodzi do drzwi. Kładzie dłoń na klamkę i spogląda na nas. - Puść go.

- A 'przepraszam' gdzie? No gdzie!? - krzyczy, dociskając nóż mocniej.

- Przepraszam. - mówi Hugo przez zaciśnięte zęby. - Teraz go puść.

- Myślisz, że tak łatwo odpuszczę? Samo 'przepraszam' nie wystarczy. - mówi, przeciągając ostrzem po mojej szyi.

- Nie rób mu krzywdy, proszę. - Hugo podchodzi do nas bliżej. - Możemy jakoś się dogadać, Raven kochanie. - dodaje, kładąc dłoń na ramieniu Crafta.

- Teraz chcesz naprawiać błędy z przeszłości!? Teraz!? - krzyczy, a po jego twarzy spływają łzy. - Teraz!? - powtarza i ponownie przejeżdża ostrzem, tak, że rozcina mi skórę, aż syczę z bólu. - A Ty czego!? Zamknij się, bo w ogóle się głowy pozbędziesz!

- Raven, proszę. Nie rób mu krzywdy. Przecież to twój kumpel... - Hugo pada na kolana i łapie się nóg Ravena.

- Odpuść Pimentel. Na nic są twoje błagania. - cedzi przez zęby i dźga mnie nożem prosto w serce.

Upadam na ziemię, chwytając się za krwawiące miejsce.

- Coś Ty zrobił!? Zabiłeś go! Zabiłeś! - kątem zamykającego się oka, zauważam jeszcze jak Hugo potrząsa Ravenem.

- No coś Ty! Jeszcze kona. Zobacz, że jeszcze nie zdechł. - kopie mnie czubkiem buta. 

Nie mam już siły, więc bez problemu przewraca mnie na plecy. Widzę jeszcze kilka urywanych scen, m.in. Hugo z telefonem i wściekłego Ravena rzucającego meblami. Mrugam oczami jeszcze kilka razy, nim same się zamykają. Raz na zawsze tracę kontakt z rzeczywistością.