Prolog

- No dobra, Robbie. Prawie mamy piosenkę. - oznajmia producent, kładąc na stolik plik kartek. - Wprowadziłem drobne poprawki. Jakby to ująć... Nie sprzedałoby się to w twojej wersji. - dodaje.

Biorę kartki do ręki i zaczynam czytać. To zupełnie inny tekst, niż wymyśliłem. Ze złością zgniatam go w ręce.

- Nie nagram tego. To shit. - rzucam zmięty papier na podłogę. - Znajdę sobie innego producenta! - krzyczę i wychodzę, trzaskając drzwiami.

Od kiedy tylko pamiętam muzyka była dla mnie bardzo ważna. Zacząłem tworzyć, aby dać upust emocjom. I podobnie było z tatuażami.

-  Robbie, mów o co chodzi. – Rena czule głaszcze moją dłoń, siedząc obok mnie w stołówce wytwórni.

- Nieważne. – wzdycham.

- Widzę, że coś Cię trapi, kochanie. – kładzie głowę na moim ramieniu.

- Producent zmienił tekst mojej piosenki w całości, a była dla mnie bardzo ważna. Chciałem, żeby to był mój debiutancki singiel. Głupi facet zniszczył moje marzenia. Nie chcę już być muzykiem. – odpowiadam i wstaję od stolika.

- Przez jednego człowieka chcesz zaprzepaścić swój talent i przestać robić to, co kochasz i to, co Ci pomaga? – zagradza mi drogę do wyjścia. - Robbie, pomyśl o tym jeszcze. Jak chcesz mogę załatwić Ci innego producenta, pomóc nagrać to tak jak chcesz. Wiem, ile przeszedłeś i naprawdę Cię podziwiam. Pamiętaj o tym. – przytula mnie. – Muszę już wracać do studia, bo mamy jeszcze trochę pracy z zespołem. Spotkamy się wieczorem. – cmoka mnie w polik i rusza korytarzem.

Uśmiecham się sam do siebie. Może i Rena ma rację. Warto walczyć o siebie i swoje marzenia.

Chwilę potem sam także wracam do pracy. Próbuję skomponować muzykę do swojej wersji tekstu.

- Robbie! – menager wpada do mojego studia. – Coś Ty powiedział producentowi!? Głupi jesteś! Gdzie znajdziesz kogoś, kto podejmie się wydania twojej EP!? – krzyczy, wymachując rękoma.

- Kto!? Sam to zrobię! Mam uprawnienia! – odpieram zdenerwowany.

- Nie wytrzymam z Tobą! – siada na sofie stojącej pod ścianą.

- Nie musisz, jeśli nie chcesz. – spuszczam z tonu. – Zawsze mogę przejść pod „opiekę” Modestu. – maluję w powietrzu niewidzialny cudzysłów.

- Żartujesz? Oni Cię zniszczą Robbie, chłopie. – potrząsa mną za ramiona.

- Nie zniszczą. Popatrz na Renę… - odsuwam się nieco od niego. – Jest cudowna, kochana… A podlega pod Modest.

- To tylko jeden z przypadków. – macha ręką i rusza do drzwi. – Pomyśl na przykład o Calumie, Luku czy Michealu… Może wtedy zrozumiesz. – dodaje i wychodzi.

Znów zostaję sam. Czy zawsze muszę mieć w życiu pod górkę?

---

Witam serdecznie,

tutaj Wiki R5er.

Za nami prolog nowego, ostatniego tutaj FF 'Psychotic'.

Kolejne rozdziały codziennie o 8:00 - nie przegapcie, bo będzie się działo. 

Buziaczki :*